Zebra

Hanna Niewiadomska

Zebra

Przyszła zebra do malarza.

– Moja barwa mnie przeraża!

Dłużej już tak być nie może,

Ktoś zapomniał o kolorze!

Chociaż jestem jeszcze mała,

Nie chcę być wciąż czarno-biała.

Wizerunek zmienić muszę,

W czarnych pasach już się duszę

Chcę mieć smugi kolorowe,

Tu niebieskie, tam różowe.

Mam być pięknie ubarwiona,

Jak papuga, nie jak wrona.

Grzywkę proszę na czerwono,

A kopytka na zielono.

Zaś ogonek, choć cieniutki,

W kolorowe chcę mieć nutki.

Malarz szybko zjadł śniadanie,

Zaczął zebry malowanie.

Lecz się bardzo denerwował

I ją w kratę pomalował.

Ale czy to być tak może?

Widział zebrę ktoś w kolorze?

I do tego w szkocką kratkę,

Jak spódniczkę czy makatkę?

Najlepszego Zebra z okazji kolejnych urodzin